خانه‌ی باران نزدیک یک برکه‌ی درخشان بود. آب برکه مثل الماس می‌درخشید و بوی گل‌های یاس می‌داد. باران کنار برکه نشست و به انعکاس ابرهای پنبهای در آب نگاه کرد.

ناگهان یک پروانه‌ی طلایی و درخشان به نام «لالا» پروازکنان آمد. لالا روی نوک بینی باران نشست. باران چشمانش را کمی بست و از حس لطیف بال‌های لالا روی پوستش خوشحال شد.

لالا گفت: «باران، ببین! ابرها امروز شبیه پشمک‌های خوشمزه شده‌اند.» آن‌ها با هم به آسمان نگاه کردند و ساعت‌ها در دنیای خیال‌بافی و رویا غرق شدند.

همان‌طور که آن‌ها مشغول تماشا بودند، یک قورباغه‌ی کوچک و خجالتی به نام «پینی» از پشت یک برگ بزرگ بیرون آمد. پینی خیلی آرام به باران نگاه کرد، چون کمی تنها بود.

باران لبخندی زد و یک گل بنفش زیبا را با دهانش چید. او گل را به سمت پینی برد تا به او نشان دهد که می‌خواهد با او دوست شود. پینی با دیدن مهربانی باران، لبخند بزرگی زد.

پینی روی پشت نرم باران پرید. باران به آرامی وارد برکه شد و آن‌ها با هم روی آب شنا کردند. لالا هم بالای سرشان پرواز می‌کرد و برایشان ترانه‌های بهاری می‌خواند.

خورشید کم‌کم شروع به غروب کرد و آسمان به رنگ نارنجی و بنفش درآمد. باران و لالا کنار ساحل برکه ایستادند تا با گرمای آخرین نور خورشید خداحافظی کنند.

پینی روی یک سنگ صاف و براق کنار باران نشست. او گفت: «امروز بهترین روز زندگی من بود. داشتن دوستانی مثل شما زیباترین هدیه است.» باران با مهربانی سرش را به سنگ نزدیک کرد.

شب فرا رسید و برکه‌ی دوستی زیر نور ماه می‌درخشید. باران، لالا و پینی در کنار هم به خواب رفتند. آن‌ها می‌دانستند که فردا دوباره روزی پر از مهربانی و آرامش خواهد بود.