یک روز صبح، «هوهو» که جغد پیر و دانای جنگل بود، به دیدن کاسو آمد. هوهو در منقارش یک کیسه‌ی کوچک پارچه‌ای داشت که مثل ستاره می‌درخشید. او گفت: «کاسو، این‌ها دانه‌های جادویی خورشید هستند. باید آن‌ها را به دشت طلایی ببری.»

هوهو ادامه داد: «این یک امانت مهم است، کاسو. باید خیلی شجاع باشی و از این کیسه به خوبی مراقبت کنی تا به مقصد برسی.» کاسو کیسه را با احتیاط به گردنش آویخت و گفت: «من قول می‌دهم امانت‌دار خوبی باشم و اصلاً نترسم!»

کاسو سفرش را آغاز کرد. او از روی تپه‌هایی گذشت که مثل ابر نرم بودند. باد ملایمی می‌وزید و بوی گل‌های بهاری را همه جا پخش می‌کرد. کاسو با هر قدمی که برمی‌داشت، مراقب بود که کیسه‌ی درخشان تکان نخورد.

ناگهان، یک سنجاب بازیگوش به نام «توتو» از پشت درختی بیرون پرید. توتو با دیدن کیسه‌ی درخشان چشمانش گرد شد و گفت: «وای کاسو! چه چیز قشنگی داری! بیا بایستیم و با این کیسه‌ی براق بازی کنیم!»

کاسو ایستاد و با مهربانی به توتو نگاه کرد. او گفت: «توتو جان، من خیلی دلم می‌خواهد با تو بازی کنم، اما این کیسه یک امانت است. من قول داده‌ام آن را سالم به دشت طلایی برسانم. یک پرنده‌ی جسور همیشه به قولش عمل می‌کند.»

راه طولانی بود و خورشید کم‌کم داشت پشت کوه‌ها می‌رفت. کاسو به یک پل چوبی رسید که روی یک رودخانه‌ی پر از ستاره قرار داشت. پل کمی تکان می‌خورد، اما کاسو لرزش قلبش را آرام کرد و گفت: «من می‌توانم!»

او با قدم‌های آهسته و شجاعانه از روی پل گذشت. هر بار که پل جیرجیر می‌کرد، کاسو به دانه‌های امانت فکر می‌کرد و قدرتش بیشتر می‌شد. او می‌دانست که امانت‌داری یعنی حتی وقتی کمی می‌ترسی، باز هم راه درست را ادامه بدهی.

بالاخره خورشید طلوع کرد و کاسو به دشت طلایی رسید. دشت پر از نور بود و منتظر رسیدن دانه‌ها. کاسو کیسه را باز کرد و دانه‌ها را با عشق روی زمین پاشید. او خیلی خوشحال بود که به قولش عمل کرده است.

به محض برخورد دانه‌ها به زمین، گل‌های بزرگی به رنگ طلا شکفتند. هوهو و توتو هم از راه رسیدند و برای کاسوی جسور دست زدند. کاسو یاد گرفت که شجاعت یعنی وفادار ماندن به قولی که داده‌ایم. حالا تمام جنگل از مهربانی او می‌درخشید.