پارمین مدادش رو توی هوا تکون داد و یه ابر بزرگ و صورتی کشید. ابر مثل پشمک نرم بود. پارمین پرید روی ابر و حس کرد که چقدر سبک شده. باخودش گفت: «این ابر جای خوبی برای استراحت همه‌ی خسته‌هاست.»

ابر صورتی آروم آروم تو آسمون حرکت می‌کرد. پارمین روی ابر دراز کشید و به آسمون آبی نگاه کرد. اون تو دلش آرزو کرد که همه جای دنیا مث این ابر، آروم و مهربون باشه. نسیم خنکی موهاش رو نوازش می‌کرد.

ناگهان، یه پرنده‌ی کوچیک و سفید کنار پارمین نشست. پرنده غمگین بود چون صداش رو گم کرده بود. پارمین با مهربونی دستش رو دراز کرد و پرنده روی انگشت اون نشست. پارمین گفت: «نگران نباش دوست من، مداد صلح به ما کمک می‌کنه.»

پارمین مدادش رو برداشت و تو هوا یه نت موسیقی طلایی کشید. نت موسیقی مثل خورشید می‌درخشید و بوی گل یاس می‌داد. پارمین نت رو به پرنده هدیه داد تا دوباره بتونه آواز بخونه.

پرنده نت طلایی رو گرفت و شروع کرد به خوندن. آوازش اونقدر قشنگ و صلح‌آمیز بود که تمام گل‌های دشت پایین ابر، شکوفه دادن. پرنده دور سر پارمین چرخید و با خوشحالی بال زد.

حالا وقتش بود که پارمین یه راهی برای وصل کردن زمین و آسمون پیدا کنه. اون با مداد صلح، یه پل بلند و رنگین‌کمانی کشید. پلی که از روی ابرها شروع می‌شد و تا دور دستها می‌رفت.

پارمین و پرنده با هم روی پل رنگین‌کمانی قدم زدن. هر جا که پا می‌ذاشتن، ستاره‌های کوچیکی زیر پاهاشون روشن می‌شد. اونا با هم می‌خندیدن و از تماشای دنیای قشنگ لذت می‌بردن.

پارمین از اون بالا به خونه‌ها نگاه کرد. همه جا غرق در نور و آرامش بود. اون فهمید که با مداد صلح و قلبی مهربون، می‌تونه تمام دنیا رو به یه جای قشنگ‌تر تبدیل کنه. اون مدادش رو محکم بغل کرد.

شب رسید و ستاره‌ها تو آسمون بیدار شدن. پارمین روی ماه نقره‌ای که خودش کشیده بود، خوابید. پرنده هم کنارش خوابید. مداد صلح زیر سر پارمین بود و خواب‌های رنگی و شیرین رو بهش هدیه می‌داد. شب‌بخیر پارمین مهربون.